Zaterdag 30 en 31 januari Christchurch en maandag 1 februari Kaikoura.

Zaterdag 30 januari de auto ophalen en shoppen.

Korte nacht, maar heerlijk geslapen. Na het uitgebreide ontbijt brengt Dave ons naar Britz het autoverhuurbedrijf bij het vliegveld. Wat wij niet weten is dat er twee afdelingen zijn: één voor de kampeerwagens en één voor de luxe auto’s. En... het zal u verbazen... wij zijn bij de verkeerde neergestreken. De dame aan de balie stelt ons gerust. Het komt vaker voor. Als we even wachten dan worden we met een soort van shuttlebus met nog twee andere personen naar het vliegveld gebracht.

We krijgen een Peugeot 308, een automaat uit 2015. Redelijk nieuw: 11000 km op de teller. Valt mee. Het rijdt lekker. Even zoeken waar alles zit en rijden maar. Weer even wennen aan de richtingaanwijzer. Deze zit nu weer links zit. In de Toyota die we in Tasmanie hadden zat die aan de rechterkant. Daar zwaaiden de ruitenwissers ons in het begin altijd enthousiast toe als we richting aan wilden geven.

Zondag 31 januari: Stadswandeling Christchurch

Van de gastvrouw Laura horen we dat er om elf uur een gratis rondwandeling wordt gegeven. Ze kent de gids. Hij heet Martin en is volgens haar erg goed.

Na het ontbijt gaan we op zoek naar het verzamelpunt bij de kathedraal waarvan de toren bij de aardbeving is ingestort. Het plein is redelijk groot, maar we vinden hem of beter gezegd we zien een groep mensen en lopen daar naar toe. Bij de start van de tour stelt hij zich voor en vraagt of iedereen zijn voornaam wil zeggen en zijn nationaliteit. De groep is ongeveer 35 personen groot en er zitten veel verschillende nationaliteiten bij: Brazilië, China, Engeland, Duitsland, Amerika, Canada. Wij zijn de enige Nederlanders.

De aardebeving van 22 februari 2011 heeft nog steeds een grote impact op de stad. De aardbeving heeft 180 mensen het leven gekost. Dat is best weinig als je de grootte van de stad in acht neemt, de zwaarte van de beving 6.4 en het tijdstip waarop de beving plaatsvindt 12:15uur.

Bij een groot grindveld met een bak met bloemen in het midden houdt hij stil. Hier zijn 116 van de 185 slachtoffers gevallen. Hij vertelt dat daar het gebouw heeft gestaan van 6 verdiepingen hoog. Daarin was het televisiestation gevestigd en een taalschool. Tijdens de beving stortte het gebouw rechtstandig in (it pancaked down). Op de onderste twee verdiepingen was iedereen dood. Op de derde verdieping werden wel nog een paar overlevenden gevonden. Hij leest uit een boek het ooggetuige verslag voor van een slachtoffer.

“. . . Het ene moment zit ik nog op mijn stoel. Het volgende ogenblik lig ik ernaast. Mijn been doet pijn, maar dat kan ik niet zien omdat er een betonnen balk over mij heen ligt. Mijn borst doet ook erg pijn. Ik hoor mensen schreeuwen. En langzaam wordt het stiller. Ik ben bang en mijn been doet erg pijn. Dan na een lange tijd zie ik opeens lichten en hoor ik stemmen . . .Redding.”. . .

Martin vertelt dat het been van dit meisje moest worden geamputeerd. En na maanden van revalidatie maakte ze het weer goed.

Even verderop staan 185 witte verschillende stoelen. Indrukwekkend.

In de hele stad wordt volop gebouwd.

Net na de beving zijn er heel veel zeecontainers ingevoerd. Hiermee kon snel en effectief noodvoorzieningen worden gebouwd. Was de noodvoorzienig niet meer nodig dan kon het worden verplaatst naar een andere plaats of worden gedemonteerd en kon er iets nieuws worden geconstrueerd. Zo hebben ze een aantal containers in elkaar geschoven als noodvoorziening bij het ziekenhuis, dat is later verplaatst en heeft het dienst gedaan als administratiekantoor, daarna zijn ze deels uit elkaar gehaald en zijn er kleine winkeltjes van gemaakt. Veel van die containerwinkeltjes zijn er nog steeds.

Op de muren van veel gebouwen kom je grote schilderijen tegen. Het vrolijkt op. Martin besluit zijn verhaal met een optimistische kijk. De beving heeft veel verwoest, maar ook veel gebracht. De gemeenschapszin onder de inwoners in Christchurch is hechter geworden. Allemaal willen ze hun stad weer op de kaart zetten en ze zijn de toeristen die nu komen daar ook dankbaar voor dat ze niet wegblijven. Het geld dat zo binnen komt is hard nodig om de economie van de stad weer op gang te brengen en draaiende te houden.

We zijn onder de indruk van het verhaal en het enthousiasme. Hoewel er geen kosten aan de tour verbonden zijn, sponsoren we deze student. Zo te zien zitten we in een vrijgevige groep.

We besluiten om de rust van de botanische tuin op te zoeken. Blijkt dat we met onze neus in de boter vallen. Er is daar een festival. Live muziek. Het weer is schitterend. Wij nestelen ons onder een boom: half in de zon half in de schaduw. Er zijn best veel mensen. We worden verwelkomd door relaxte jazz-achtige  easy listening muziek .. Run too fast, fly too high (van Janis Ian).

Zo in het park . . . liggend op het gras, lekker zonnetje, beetje kletsend . . . komen oude tijden boven drijven. Rotterdam . . . 1970 . . . het Kralingse Bos . . . Drie dagen muziek. Het Woodstock van de Lage Landen.

“Daar mocht ik niet naar toe..” pruilt Bep met een toon van berusting waar een oude frustratie nog niet geheel uit is verdwenen. Om haar de helpende hand te bieden bij het laatste stukje van het verwerkingsproces zeg ik: …Ik wel. Jij was toen pas 16 en ik was toen al 17”. Verder zwijmelend heb ik niet het gevoel dat het laatste stukje oud zeer nu is verdwenen.

Na het optreden lopen we nog even door het park. Daar staan de vele soorten bomen nog duidelijk boom te zijn. Imposant. Machtig. Niet direct uitnodigend tot een frivool gesprek, maar wel respect afdwingend. De hortensia’s komen in vele kleuren voor. In de schaduw van de bomen kuieren we daar nog wat rond.

Maandag 1 februari Kaikoura

Het is redelijk mooi weer. En we besluiten om naar Kaikoura te rijden. Dat is 180 km verderop. Bij het informatiecentrum boeken we een helikoptervlucht. Omdat we samen zijn hoeven we niet te wachten. Een kwartier lopen verderop langs het strand ligt het ‘whalewatch’ centrum. Daar staat de helikopter klaar. We krijgen een korte veiligheidsbriefing. Grote koptelefoon op en gaan met die banaan. Een rib uit mijn lijf minder maar een geweldige ervaring rijker staan we een half uur later weer op de grond. Een walvis gezien die zich aan het voorbereiden was op zijn duik. De duik met als slotstuk dat die machtige staart onder water verdwijnt. Een grote groep Dusky dolfijnen gezien en bij het terugvliegen wees de piloot nog op rotsen aan de kust waar een kolonie zeehonden vertoefde.

We zijn naar die rotspartij gereden, maar hadden te weinig tijd om ver over die rotsachtige kust te klauteren. We weten niet wanneer het hoog water wordt en we wilden voor donker weer in Christchurch zijn. Wel drie fotogenieke en luie zeehonden gespot op enkele meters afstand. Top dag.