Dinsdag 2 t/m vrijdag 5 februari - Lake Tekapo en Mt Cook

Dinsdag 2 februari van Christchurch naar Lake Tekapo.

Van Christchurch naar Lake Tekapo is niet zo ver, ongeveer 220 km. We rijden op ons gemak via de SH1, SH79, SH8 en de SH80 naar Lake Tekapo. De autowegen worden hier niet door A maar door SH voorafgegaan dat staat voor: State Highway.

Mooi weer. Strak. Blauwe hemel. Het is hier in de omgeving van Christchurch zo plat als een dubbeltje. Na een half uur doemen rechts van ons de eerste bergen op. Ik kom uit Nederland dus alles dat groter dan een molshoop is heet berg.

Op de kaart zie ik dat we bij Rakaia de langste brug in New Zeeland gaan passeren. Even opletten dus. We rijden Rakaia binnen en inderdaad op het bordje stond iets over een brug, maar we reden te snel om dat te kunnen lezen. Het is een smalle weg met twee schotten langs de kant van de weg en het is verhoogd. Niets bijzonders. Een heel stuk verderop zie ik een klein riviertje. De ontdekking: we rijden nu dus al op die langste brug. . . .Waar heb ik mijn fototoestel liggen. . . En voordat er een foto is gemaakt zijn we er al weer over heen. Gelukkig hebben het beeld nog op ons netvlies staan. We rijden niet terug. Als we een foto willen van die brug dan zal er wel één op het internet te vinden zijn.

Woensdag 3 februari: Lake Tekapo

We staan vroeg op. We willen de Mt John wandeling doen. Die duurt ongeveer 3 uur. Het wordt heel warm en de route is (op het laatste stukje na) hoofdzakelijk onbeschut.  Om 8 uur worden de beentjes in beweging gezet. Prachtige vergezichten.

Veel vrolijk dartelende konijntjes. Het meer is inderdaad erg blauw van kleur. Op het hoogste punt is een café. Bij de splitsing naar het café staat een bankje. Daar strijken we op neer. Boven ons, bij het café zien we zwermen mensen met zeer waarschijnlijk een Aziatische achtergrond. Er vormt zich een gedisciplineerde rij voor een groot rotsblok waar om beurten één of meerdere mensen op klauteren om met een selfiestick het gebeuren voor het nageslacht vast te leggen. Volgenduhhhh... 

We besluiten dat de koelte van het onder ons liggende bos het wint van de behoefte aan koffie. Hoewel het nog lang geen twaalf uur is, is het al behoorlijk warm. Dat geldt ook voor het interieur van de auto. Deze hadden we in de schaduw achtergelaten, maar kennelijk hebben we noord en zuid verwisseld, want de zon staat nu lustig op het donkerblauw in te branden. 

Donderdag 4 februari: Mount Cook

Een Amerikaans stel vertelt tijdens het ontbijt dat ze in Amsterdam zijn geweest en in een leuk plaatsje net onder Amsterdam “in Broez”. Nu heb ik toch het idee dat ik Nederland een beetje ken, maar een plaats die daar op lijkt in de buurt van Amsterdam . . . nee, ik geef het op. Bep vraagt of hij het wil spellen: bie, ar, oe, chi, chi, ie . . . Ohhhh . . . Brugge. Ja voor Amerikaanse begrippen ligt Brugge net onder Amsterdam.    

Op weg naar Mt Cook rijd je op de SH80 langs Lake Pukaki, dat is net zo blauw als Lake Tekapo.

Als we aankomen worden we vriendelijk begroet: MT Cook is in de wolken.

We zijn te vroeg om in te checken. We besluiten dan maar eerst de Hooker Valley Track te lopen. Daar staat vanaf het hotel vier uur voor. Het gletsjermeer ‘Hooker Glacier Lake’ ligt 5 km verderop en dat bereiken we inderdaad twee uur later. De drie wiebelende hangbruggen, de straffe wind en enkele korte  buien met slagregens hebben ons tempo niet kunnen beïnvloeden. Het is een prachtige tocht. Bij het gletsjermeer zie je ook het einde van de ‘Hooker’-gletsjer. Je moet wel goed kijken want de gletsjer zelf is zwart. Alleen aan de steile voorkant zie hier en daar het blauw-wit van het ijs.

Er staat een stevige wind die je uit je evenwichtig kan brengen. Hoewel we erop bedacht zijn word je er toch af en toe door verrast. Op het strand gaan we achter een grote rots zitten. Uit de wind. Capuchon even af. Boterham eten. Genieten van het uitzicht.

En weer terug. Naarmate we dichter bij het hotel komen wordt het droger en warmer. En... Mt Cook laat zich zien. Nog geen strak blauwe lucht er omheen maar wel de top vrij van wolken. Wauw...

En bij de zonsondergang ziet Mt Cook er zo uit:

Als dit reisverhaal wordt gepost zijn we al weer wat dagen verder, maar Rinus op de dag zelf (4 februari) toen de top tijdens de ondergaande zon prachtig zichtbaar was hebben we nog aan gedacht en geproost op je verjaardag.