Vrijdag 29 januari van Hobart (AU) naar Christchurch (NZ)

We waren al vroeg op. De Toyota Hiace inleveren. Dat ging allemaal soepel. Met de taxi naar het vliegveld. We zijn ruim op tijd 10.00 uur op het vliegveld. Bep vraagt hoe laat de balie van Qantas opengaat. Een gehaaste medewerker zegt dat ze 30 min voor vertrek opengaan. Hij zegt dat terwijl op het bord naast hem staat dat de balie 30 min voor vertrek juist sluit. Tja wachten dan maar.

We hebben onze tassen gewogen. Ze zijn gegroeid maar zitten nog keurig net onder de 23 kg. Bij de business-class is het nog rustig en ze springt in. Wij mogen naar haar toe. Als mijn tas op de band staat zegt ze dat we 6 kg overgewicht hebben. Op de heenweg was het geen probleem en nu ineens wel. Op onze voucher staat inderdaad 20, maar op de website staat dat er pas sprake is van overgewicht boven de 23 kg.We hadden thuis ook nog naar Cathay Pacific gebeld en die hadden de website versie bevestigd. Maar nu reizen we met Qantas en die hadden we nu net niet meer gebeld. Voor het nuffige wichtje achter de balie is de voucher leidend: 120 dollar. Zonde. Niet vergeten om voor de terugtocht het gewicht op de voucher aan te passen (voor de zekerheid). 

We hebben nog $3.80 aan klein geld. Omwisselen gaat niet met muntgeld. Is dat nog aan iets nuttigs te besteden. Water uit de automaat $4.50. Verder zoeken. Bij een kiosk $4.00. Dat gaat de goede kant op. Misschien gaan zingen..dat moet toch 20 cent op kunnen leveren.

Bij de kiosk waar we koffie hebben gekocht staat groot $2.50. Ja doe er maar 1. Dat is dan $3.50. Ik kijk naar het bord en daarna naar de medewerkster. Die zegt oh u heeft net ook koffie gekocht, dan is het $2.50 !!!!!

Het is slecht weer. Regen en bliksem. Het vliegtuig moet wachten tot de zware bui is overgedreven. Om kwart voor drie vertrekken we met ruim twee uur vertraging uit Hobart. Twee uur later arriveren we in Sydney. We moeten nu naar gate 37. Dan moeten we naar Terminal 1. We hebben tijd genoeg om te lopen maar dan is 5 km met al die bagage wel ver. Misschien dan toch maar kijken of de shuttle bus wat is of anders gewoon de taxi. Een behulpzame medewerkster biedt uitkomst. Bij gate 15 vertrekt de shuttlebus naar Terminal 1. Zit gewoon bij de internationale vlucht inbegrepen de transfer van Terminal 2/3 naar Terminal 1.

Weer inchecken. Ik blijk nog van alles bij me te hebben: strepsils, zakdoek en tandenstokers. Ik zie de beveiligingsbeambte wat bedenkelijker gaan kijken als het klepje opengaat en hij in rijen messcherpe houten punten kijkt. Het ziet er uit als een vroeg middeleeuwse verdedigingslinie rond een donjon die kost wat kost verdedigd moest worden. Zijn blik is ondertussen geüpgraded naar fase drie. Ik moet nu ingrijpen. Ik leg uit waar ze voor zijn en zijn gezicht klaart op. Alles OK. Pfff.

Onderweg nog even het restant aan AU$ omwisselen naar NZ$. We maken gebruik van de diensten van een grote legale criminele organisatie: Het grenswisselkantoor. Bij het wisselen passen ze de grote verdwijntruck toe. De koers tussen de Australische en de Nieuw-Zeelandse dollar is ongeveer 1 op 1. Maar door de legale verdwijntruc (commissie, administratiekosten, provisie en koersverschillen) moet ik voor elke Nieuw-Zeelandse dollar 1,25 Australische dollar betalen.

Bij gate 37 is het rustig als we daar kwart voor zes aankomen. Volgens Bep kunnen we best bij elkaar zitten. Langzaam stroomt het vol.

Van Hobart naar Sydney vlogen we met een 737-200. En nu gaan naar Christchurch met een 737-800. Wauw. Absoluut indrukwekkend. Het heeft de grote van een 200 maar er gaan volgens mijn zeker 100 mensen meer in. Geen 2+3 maar 3+3 en... minder beenruimte. Het inblikken van sardientjes zou door Qantas kunnen zijn uitgevonden.

Op het display voor mijn neus staat dat we 2127 km gaan overbruggen. Waarschijnlijk een ruwe schatting. Het gaat drie uur duren en we krijgen er twee als bonus bij omdat we twee tijdzones passeren. Filmpje kijken. . . komt goed.

Ondertussen nog even een formulier ingevuld waarin een hele lijst vragen worden gesteld over de invoer van goederen, medicijnen. Of we de afgelopen 30 dagen in de outback zijn geweest. Tja we hebben door de nationale parken gebanjerd. Voor ons Nederlanders is ieder stukje grond outback waar meer dan 5 bomen staan die niet met hekken of prikkeldraad worden afgeschermd. Toch maar nee invullen. Het is gewoon toeristisch gebied. Toch?

Als we onze tassen hebben lopen we naar de uitgang. We hebben een nummer doorgekregen dat we moeten bellen als we door de douane zijn. Het lukt niet met de Telstra sim van Bep. Ik heb twee vodafonekaartjes. Lukt ook niet. De hulplijn wijst op de mogelijkheid op ALLES IN EEN naar 4000 te sms’s dan krijg de data en beltegoed om daar voordelig mee te kunnen bellen in het buitenland. Dat gaat snel. Eerst maar het tegoed op de simkaart upgraden. Anders heb ik straks contact en wordt de verbinding verbroken door gebrek aan tegoed.

Zo nu is alles gereed. Bellen maar. Met of zonder het landnummer. Met of zonder voorloop nul. Niets werkt. Het nummer wordt niet herkend. Naar de Vodafone-shop. Ja meneer Vodafone Europa en Vodafone Nieuw Zeeland werken volstrekt gescheiden!!!!! Reizen is toch zo leerzaam hé.

Ik moet toch een lokale sim hebben dan nu maar. Ook dat is zo geregeld. Het afschrijven van mijn creditcard gaat ook altijd als een speer en als ik een sms wil versturen zijn er altijd bandbreedte problemen.

Ondertussen is het 1 uur na middernacht. Het bellen lukt. We worden opgehaald. Vijf minuten later een telefoontje of we naar de parking willen komen. Wij weten niet waar dat is en de man die ons komt halen weet niet waar we staan. Al bellend vinden we elkaar. Hij heet Dave en is een Maori. Hartstikke aardig. We zijn bekaf en hij maakt nog een kop thee.  Ja der was wat misgegaan met het boeken. Ons bureau had de Gold-room geboekt, maar omdat wij vier nachten daar zouden blijven mochten wij 3 nachten in de Platinum-room zonder extra kosten en zouden we de laatste nacht naar de Gold-room vertrekken. Wij waren bekaf en vonden alles best als we maar konden slapen. Het was een mooie ruime kamer met een grote badkamer. Prima. Top. De rest zien we morgen wel weer.

Kortom: reis goed verlopen. Verder geen bijzonderheden.