Vrijdag 8 januari van Sydney naar Hobart - Mary

Vrijdag 8 januari van Sydney naar Hobart - Mary

Vannacht een paar keer wakker geweest. Om zes uur. Zijn we er maar uitgegaan. Bep kwam er toen achter waarom we de tv niet uit konden zetten. De batterijen zaten verkeerd in de afstandbediening. Met een badhanddoek hadden we de tv tot een nachtlamp omgebouwd. Met de taxi naar het vliegveld. We moesten nu naar terminal T2/T3. Die terminal ligt dichter bij het hotel dan terminal T1 waar het  internationale vliegverkeer wordt afgehandeld.

De baliemedewerker zei dat er buiten een taxi stond die ons verder zou helpen. De taxichauffeur hield een andere taxi aan. Onderweg bleek zijn teller kapot te zijn maar dat kwam wel goed. Hij was op weg om deze te laten maken maar wilde ons eerst wegbrengen. Hij rekende een schappelijke prijs. Zowel Bep als ik dachten dat die teller wel vaker kapot zou zijn.

Eerst maar inchecken. Dat is ook altijd weer een avontuur. Zo dachten we dat we bij het inchecken van de koffers een code moesten intikken van vier cijfers, die hadden we niet. Bij navraag aan een behulpzame medewerker bleek dat we moesten aangeven hoeveel stuks bagage er per persoon ingecheckt moesten worden. Tja als je het weet dat spreekt het voor zich. Daarna de koffers boarden. Die van Bep ging goed. Bij mij bleef het systeem haperen. Ik zou 2kg overgewicht hebben. Zo dik ben ik toch niet. Maar goed weer iemand erbij gehaald. De medewerkster kon daar niet inloggen en op andere codes reageerde het systeem ook niet. Ze nam mij mee naar een vrije incheckbalie. Daarna was het geregeld. We moeten gewoon meer gaan reizen om de broodnodige incheck ervaring op te doen.

De gezagvoerder vertelde net dat er een error op het systeem was, maar dat scheen nu verholpen te zijn. Hij eindigde positief met de opmerking dat het na een lange regenachtige tijd nu eindelijk mooi weer op Hobart was.

Het vliegtuig steeg probleemloos op. Het is inderdaad prachtig weer.

Bij het ronddelen van drankjes wordt onze rij overgeslagen. De dame in de rij aan de andere kant van het gangpad kijkt mij aan met een verbaasde blik. Ik haalde mijn schouders op van .... tja... waarop zij reageerde met een ‘I'l fix  it’.

Op Hobart Airport zien we direct Mary vrolijk staan zwaaien. Het is een hartelijk weerzien. Ze brengen ons naar het autoverhuur bedrijf Apollo. Volgens mij is het te lopen (Bep vond het wel wat aan de lange kant), maar een haal en breng service van Apollo zou wel aangenaam zijn.

Mary rijdt met ons mee terug. Dat is reuze handig omdat we allerlei instructies en rijtips van haar krijgen. Ik moet zeggen het valt niet mee. Voor het eerst in een automaat en links rijden met een suf hoofd. Bep doet het beter dan ik. Zo moet je bij een schakel auto terugschakelen als je bergopwaarts gaat. Bij een automaat moet je meer gas geven en dan hoor je de auto zich aanpassen. Maar ja als je dat niet gewend bent ga je steeds langzamer. Onderweg stoppen we om boodschappen te doen. Ik koop een lokale simkaart met een databundel. Van mijn telefoon maken we een (beveiligde) wifi-accesspoint. Dan kan Bep zelf weer whatsappen met haar telefoon. Dat is de theorie. De praktijk blijkt verrassend veelzijdig maar soms lukt het als er bereik is en als alles (opnieuw weer) goed is ingesteld.

We arriveren veilig bij het onderkomen van Mary en Martin. Dan bijpraten, eten en verder gaan met bijpraten. Wat zijn we blij als we ’s avonds in onze kleine hitop campervan stappen om te gaan slapen.