Vrijdag 12 t/m dinsdag 16 februari - Te Anau en Milford Sound

Bep en ik willen jullie bedanken voor alle reacties. We lezen alles ook de reacties op de foto’s. Sommige reacties zijn leuk of aardig, andere weer ontroerend. Wat ons alleen niet lukt is te reageren op jullie reacties. We spreken maar af dat we dat gaan doen als we jullie weer zien als we terug zijn.

Vrijdag 12 februari naar Te Anau.

Eerst nog even naar de Niagara Falls ter hoogte van Waikawa.

. . . Toen we over de brug reden hoorden we het gedender al van het neervallende  water. Door dit geluid stijgt onze verwachting. Uiteindelijk bereiken we het punt waar we het aanstormende water naar beneden zien storten om met veel geraas verder naar beneden te kolken. Nu we dit machtige natuurverschijnsel hebben mogen aanschouwen kunnen we Amerika van onze lijst schrappen. . .

Tot zover de idyllische verwachting.

. . . Nadat we over een kleine smalle brug zijn gereden loopt het spoor min of meer dood. Er is hier een soort van parkeerplaats. De wagen maar even neerzetten en kijken of er ergens informatie is te vinden. Ja, aan de overkant staat een bord. Er blijkt daar ook het begin van een pad te zijn. Door het halfhoge gras dat doornat is van de dauw zijn onze broeken na 10 meter tot kniehoogte zeiknat. Veel verder hoeven we ook niet want daar staat een groot bord met een foto van de Niagara Falls. In het watertje beneden ons zien we wat rotsen liggen waar het water langs sijpelt. Het heeft een verval van wel 300 mm. Dit is het dus. We liggen in een deuk. Humor uit Nieuw Zeeland. De ontdekker van deze stroomversnelling had ook de Niagara Falls in Amerika gezien en vond het wel humoristisch om deze daar mee te vergelijken.

We zijn nu een uur verder en de blauwe lucht is nu diep grijs geworden. Met een natte broek gaan we nu op zoek naar het Petrified Forest  bij Curio Bay. Het gaat om versteende bomen die bij laag water zichtbaar zijn. We hebben geluk. Het is laag water. Je moet wel even zoeken maar dan zie je ze echt liggen. Heel bijzonder.

Ten slotte staat Slope Point op het programma. Dit is het meest zuidelijke punt van het Zuidereiland. Vanaf hier is het nog maar 4803 km naar de Zuidpool.

Er staat hier altijd wind. Door deze wind zijn de bomen hier vergroeid in de richting van de wind. Dat ziet er heel vreemd uit

.

Zo en nu nog naar het noordelijkste puntje op het Noordereiland.

We rijden door naar Fortrose. Daar rijden we ongemerkt ineens weer op SH92 richting Invergargill. Bep wil voordat we naar Te Anau gaan eerst nog even naar Manapouri om te kijken waar we moesten opstappen. Morgen gaan we met de boot naar Doubtfull Sound. We vertouwen de Tomtom wel, maar soms heb je ineens geen bereik en dan moet je toch echt zelf de weg vinden. Dat kunnen we beter nu doen dan morgen vroeg.

We volgen de Tomtom en als deze zegt ‘bestemming bereikt’ is geen water te zien. Kijk dat maakt reizen met moderne hulpmiddelen spannend. Geen idee waar we zijn. Geen idee waar we naar toe moeten. Maar de bestemming is bereikt. Dat lucht op. We zijn er!!!

Het blijkt dat de Tomtom ons naar een hoger gelegen parkeerplaats heeft gebracht op 200 meter van de bestemming. De route naar de haven staat keurig aangegeven en als je het eenmaal ziet is het stik eenvoudig. Nu we hier toch zijn regelt Bep gelijk vervoer. Morgen worden we met de bus van Go Orange opgehaald.

Zaterdag 13 februari: boottocht Doubtfull Sound

Om kwart over negen komt de bus voorrijden. Er worden nog twee stops gemaakt en dan naar Manapouri. Er staat een vrij grote groep mensen te wachten en er liggen twee boten. Er komt een vriendelijke roeptoeter aan: “de mensen die overnachten kunnen naar de linker boot”. Er blijft nog maar een klein clubje over en even later:. “de mensen die de dagtocht maken naar de linker boot”... Uhhhh links. .

De logica ontgaat mij. Misschien krijgen zij een voorkeursbehandeling (bij hen is ook meer geld ontfutseld). Zij zitten allemaal binnen (benauwd en je ziet minder). Dus ik vind het allang best dat ik naar boven op het dek kan.

Het is bewolkt en fris als de boot vertrekt. Zodra we de “5 knots” grens gepasseerd zijn, gaat het gas er op. Geen idee hoe hard de boot vaart maar in een rap tempo gaat de trui aan, de jas aan en de winddichte regenjas daar weer overheen. Het is steenkoud. Op zich wel lekker als je goed warm bent aangekleed.

Het uitzicht is weer schitterend. Al die bergen, bossen, laaghangende bewolking en af toe een stukje blauwe lucht waar je dan weer een top van een berg door ziet verschijnen. Af en toe maar een foto maken, dan kijken we thuis wel wat het is geworden.

Na een klein uurtje zijn we bij het Westpoint. Daar staat een enorme waterkrachtcentrale 800 Megawatt (dat schijnt veel te zijn). Ik heb geen idee waar het water vandaan komt want je verwacht iets van een stuwmeer waar het water in grote buizen naar beneden raast. Het water blijkt uit twee meren te komen. Een daarvan is het Lake Te Anau waar wij vanuit ons verblijf op uitkijken. Onder de waterkrachtcentrale loopt een grote ring. Het water stroomt daardoor en met allerlei technische snufjes kan het water zo de juiste snelheid krijgen om de schoepen in beweging te zetten.

We stappen over in de bus. Die brengt ons over een pas naar het begin van het Fjord ‘Doubtfull Sound’. We hebben een vrolijke chauffeuse en een bus die het in een museum goed zou doen. Het heeft wel wat. Hij is helemaal bekleed. Ik heb het vermoeden dat dit de enige manier is om de roest aan het oog te onttrekken. Maar Bep en ik zitten knus heel dicht tegen elkaar aan. Dat is weer het voordeel van zo’n bus.

Het is duidelijk dat ze deze weg vaker heeft gereden. Al sturend en schakelend  wijst ze op de hoeveelheid mos die hier tot hoog in de bomen zit. In dit mos zit heel veel water. Als het een tijdje niet heeft geregend zorgt het mos dat de boom aan z’n vocht komt. Bovenaan de pas stopt ze en kunnen we van het uitzicht genieten. Onder ons zie je een stuk van Doubtfull Sound. Ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn hand op het mos te leggen. Het mos oogt droog, maar het is veel natter dan ik had verwacht.

We stappen nu weer op een andere boot en varen nu een stuk rustiger naar open zee en weer terug. Bij de open zee aangekomen varen we naar een rots waar veel zeehonden liggen. De gids vertelt enthousiast dat de zeehond bijna was uitgeroeid door de jacht. De populatie wordt nu beschermd en heeft zich kunnen herstellen.

Op deze open zee lijkt het water vrij vlak, maar het bootje laat toch hele  andere bewegingen zien en die worden direct door mijn maag herkend. Ik laat de robben op het eiland maar rustig liggen en concentreer mij op mijn ademhaling en op de horizon. Zodra we weer in de baai zijn, gaat het weer beter. Ik kan weer genieten van de beboste berghellingen waar talloze watervallen zijn te zien.

Via de luidspreker horen we dat hier vroeger ook wel wat goud is gevonden. We zien een gele streep op de rotsen. Flits, Flits, Flits doen de camera’s. .  goud. . .

Op de terugweg stopt de bus nog even bij een bijzondere oude boom: de huggy tree. Omdat wij gek op bijzondere bomen zijn, staan wij als een van de eerste buiten. Om zes uur zijn we weer terug bij het Te Anau Lake View Holiday Camp.

Wij vertoeven in het backpackers gedeelte. Alles was hier volgeboekt. We zijn dus blij dat we en slaapplaats hebben. Behalve het slapen is verder alles gemeenschappelijk. Hier zitten niet alleen jongeren. Ook de oudere jongeren kom je veel tegen. Het verschil zie je bij het eten. Bij de oudere jongeren staat er een fles rode wijn op tafel. Niet bij ons hoor. Wij drinken witte en die staat  in de koelkast. Wat ook opvalt is dat veel backpackers groepsgewijs met een auto komen. Avontuur is leuk, maar afzien kan je je leven lang nog zullen ze waarschijnlijk denken en geef ze eens ongelijk.

Zondag 14 februari

Even naar het centrum lopen voor een ijsje. Dat wordt een milkshake. Bep limoen en ik aardbei. Het blijkt om een echte ‘milk’-shake te gaan. Heel veel melk en bijna geen ijs. Zo gezond . . . en ik had mij net ingesteld op veel verkeerde suikers en ongezonde vetten . . . zo ongezond maar zo lekker . . .

Ach het is koud en smaakt naar melk. Van mij ziet het er ook nog eens rood uit en die van Bep oogt lichtgroen. Maar toch blijf ik denken aan die McDonalds shakes . . . Daar blijft je rietje rechtop staan in het ijs . . . en na een paar flinke halen heb je schele hoofdpijn . . .

Het is ons niet echt opgevallen dat er naast ons terras een bus is gestopt waar een Aziatisch uitziende persoon achter vandaan komt. In no time volgen de andere 99. Die mensen zijn hartstikke aardig en vriendelijk, maar het zijn er altijd zoooo veeeeel. . .

Volgens mij draait de economie van Nieuw Zeeland voor een deel op toeristen uit Azië. Bij sommige websites kan je zelfs kiezen: Engels of Chinees.

De bus is ondertussen gedraaid en daardoor is voor ons en 5 andere tafeltjes ‘Lake-view’ veranderd in ‘Bus-view’. Op ons gemak weer terug. Een koud wit wijntje in het vooruitzicht.

Maandag 15 februari.

Vandaag plannen gemaakt voor de laatste weken op het Zuidereiland. Doordat niet alles beschikbaar was op het moment dat we gepland hadden, hebben we wat moeten aanpassen. Nu gaan we van Haast eerst naar Greymouth en daarna weer terug naar de Franz Josef Glacier. Vandaar weer naar het noorden. We hebben de tijd. We maken zo wel wat meer kilometers, maar we verwachten dat het landschap tussen Franz Josef en Greymouth ook weer prachtig zal zijn. Dat stuk gaan we meer dan één keer zien.  

Morgen eerst naar Glenorchy.