Dinsdag 16 t/m zaterdag 20 februari - Glenorchy, Wanaka, Haast en Greymouth

Dinsdag 16 februari - Van Te Anau naar Glenorchy

We rijden eerst via de SH94 naar Mosburn. Als we vertrekken is het zwaar bewolkt. De lucht is diepgrijs. We rijden door een mooi heuvelachtig landschap. Bij Queenstown gaat de weg dwars door het centrum. Hier is het file rijden. Voor een bakkertje staat een rij van wel 30 mensen. Daar moet een bus met Aziaten zijn leeggelopen. Het nodigt niet uit om te stoppen. We rijden verder langs Lake Wakatipu. Het is een mooie route langs het meer. De weg loopt langs het water en aan de overkant liggen die hoge bergachtige heuvels. Hier en daar wat blauwe lucht maakt het extra mooi. De ohhhhh’s en ahhhhhh’s wisselen elkaar af. Je krijgt een soort mes-papier-steen spel. Allebei ohhhhh, of allebei ahhhhh of beiden wat anders. De kans dat er maar één aan het brullen is kan je uitsluiten.

De locatie Kingloch Lodge ligt aan de andere kant van het meer ver buiten Glenorchy. De gravelroad er naar toe (9 km) is buiten het getril over de ribbels in de weg goed te berijden. In Kingloch Lodge hebben we een kamer met uitzicht op het meer.

Het uitzicht is prachtig.

Aan de voorkant van de lodge bij het meer is ook een kampeerplaats. Op een enkele camper en een trekkerstentje na is deze leeg. De gehele accommodatie zit vol. Maar zodra je een stukje gaat lopen is het direct stil. Het zijn dus echt verzamelplaatsen waar mensen komen om te eten en te slapen. Een buschauffeur zei dat het volgens hem door de Aziatische toeristen komt. Elk jaar verdubbeld die groep, maar de groei van capaciteit blijft daarbij achter. Vandaar dat alles vol zit. Dit komt wel overeen met wat wij ervaren. We zullen daar dus rekening mee moeten houden en wat langer vooruit moeten plannen. Daardoor raken we wel een stukje van onze flexibiliteit kwijt, maar dan kunnen we in ieder geval een locatie kiezen die wij willen. Anders moet je het doen met de restanten. Ook dat heeft zijn charmes. We zien wel hoe het gaat lopen.

Woensdag 17 februari: Omgeving Kingloch Lodge

Heerlijk ontbeten:  Ei, zalm, mayo, toast en koffie. Een aangename afwisseling op onze overigens heerlijke muesli met iets dat voor Griekse yoghurt doorgaat en verse vruchten. Soms mango en perzik, dan weer kiwi en appel of bessen. We hebben wel al ervaren dat een stevig ontbijt heel belangrijk is.

Nog even een korte wandeling gemaakt. We zien een leuk huisje en vragen ons af of dit een leuk tweede huisje zou zijn.

We doen maar geen bod. Op het meer zie je geen kip en het uitzicht wordt zoooo. . . beperkt door die bergen aan de overkant van het meer.

Verderop worden we verrast door een kreek die gewoon over het gravelpad loopt. Eerder hadden we wel een bord gezien dat daarvoor waarschuwde. Of we daar met onze auto door hadden gekund zullen we nooit weten. Het zou wel vervelend zijn geweest als we daarin stil waren komen te staan. Twee andere luxe auto’s hebben de doortocht kennelijk zonder noemenswaardige problemen doorstaan. Nu maar voor ze hopen dat het niet gaat hozen, want het kan zo maar een halve meter dieper worden.

De middag was gereserveerd om met een jetboot de rivier af te zakken. Door het slechte weer gaat dat niet door. Op het internet kijk ik nog naar een demo filmpje. Voor Bep zou het een onvergetelijk avontuur zijn geworden. Ik denk niet dat ik het zou hebben overleefd. Met volle snelheid en dan tollend over het water gaan. Niet één keer maar talloze keren in diverse varianten.

We gebruiken de regenmiddag maar om nieuwe locaties vast te leggen op het Noordereiland. Met Pasen zal het wel druk zijn dus die periode moeten we vastleggen.

Donderdag 18 februari - van Glenorchy naar Wanaka

We hebben ongemerkt ook kennisgemaakt met zandvliegen. Zij vinden ons leuker dan wij hen. Het gaat om een klein zwart vliegje. Ze zijn duidelijk aan mensen gewend, want ze komen gewoon naar je toe. Gaan rustig op je hand of broek zitten en verlaten na een poosje die plek om door een soortgenoot te worden afgelost. Je hoort ze niet. Je voelt ze wel. En omdat je er niet op bent voorbereid wrijf je over je been of arm als dat een beetje kriebelt. En dan ... ja dan voltrekt zich een magisch proces. Je gaat harder wrijven.. . je gaat krabben . . . je huid staat in de brand. . .niet op een plek maar op meerdere plekken, je merkt dat ze gewoon door je broek of je sokken heen hebben geprikt. Rode stipjes achterlatend.

We hadden wel al spul gekocht . . . alleen hadden we het moment waarop we het zouden moeten gaan gebruiken iets te lang uitgesteld. Het insmeren helpt. Maar het jeukt wel. Ook ’s nachts. En dan word je wakker. . . je weet dat je er niet aan moet komen. . . het best is om je been of arm op een koude plaats neer te leggen. . . maar soms schuift je ene been per ongeluk over het andere been heen . . . en dan is er geen houden aan. . . krabben tot je in brand staat.

Het effect is nu wel dat als we ook maar één vliegje zien code rood van toepassing is. Benen, voeten, armen, handen, hals, nek en gezicht worden ingesmeerd.  Als er één in de auto wordt geconstateerd dan heeft de bijrijder ‘een license to kill’ tot het signaal “clean” wordt gegeven. Tot die tijd zijn geen andere activiteiten toegestaan dan “kill and attack”.

Als we vertrekken uit Glenorchy rijden we weer langs het Lake Wakatipu naar Queenstown. Nu komen de ohhhh en ahhhh in omgekeerde volgorde. Over het water ligt een soort blauwe gloed prachtig tegen het grijs van de bergen.

De plaatjes benaderen de werkelijkheid gewoon niet. Zo mooi. Gewoon genieten. Ik besluit geen foto's meer te maken zolang we langs dit meer rijden. Na vijf minuten komt de junk in mij weer naar boven. Ahhhh dat is mooi. Fototoestel in de aanslag .. knip . . knip . . even kijken . . weer niet gelukt. Bij de een ´n bossage ervoor en op de andere te veel weg en te weinig van het meer. Nu gaat dat ding echt weg. Na vijf minuten . . .

We zijn vroeg in de middag al in Wanaka bij de camping. We kunnen er al terecht.

Het is een cabin met daarin alleen een tweepersoonsbed en een stapelbed. Meer is er niet. Onze stoeltjes komen nu van pas. Buiten zitten is er niet bij. Het regent.

We gaan het stadje Wanaka in. De Tomtom brengt ons feilloos naar een parkeerplaats. We gaan in vol ornaat de stad in: regenjas aan, regenbroek aan, regenkap over de rugzak. Het is heel druk. We horen dat er morgen een triatlon is en kennelijk is het nu inschrijven.

Voor we teruggaan willen we eerst nog een kopje echte koffie drinken. We zien dat ze hekken aan het plaatsen zijn in de richting van onze parkeerplaats. Bep gaat voor de zekerheid even vragen of we niet worden opgesloten. Het valt mee we kunnen nog koffie drinken.

Het regent nog steeds regelmatig. Dus regenjas aan als we naar de keuken gaan. Bep is alvast vooruit gelopen met de nodige spullen. Als ik de keuken binnen stap is het daar een grote bedrijvigheid. Door de regen is iedereen binnen aan het koken. Het is een kleine ruimte de 10 stoelen zijn bezet. De 3 kooktoestellen zijn bezet. De afwas units zijn bezet. Ook 2 buiten gasbarbecues worden ook benut. Uiteindelijk komen die mensen ook binnen. Het gaat allemaal heel gemoedelijk en ieder doet zijn ding. Net als ons eten klaar is komt er ruimte aan tafel vrij en kunnen we aanschuiven. Er wordt ook heel verschillend gekookt. De een warmt de witte bonen in tomatensaus op in het blikje. Een ander staat met twee koekenpannen te bakken en te braden. Hier is het wel nodig dat je eigen kookgerei hebt. Nog even afwassen. Water koken, de grote mokken met heet water vullen en naar de slaapkamer om daar even rustig nog een kop koffie te drinken. Even bijkomen van ons kookavontuur.

Vrijdag 19 februari van Wanaka naar Haast

De weg langs de meren Lake Háwea en Lake Wanaka is weer adembenemend mooi.

 Lake Hawea

 Lake Wanaka

De zon schijnt. ’s Middags gaat het regenen. Soms komt het met bakken uit de hemel en dan is het weer droog. Het lijkt wel of door de regen het water uit de poriën van de bergen wordt geperst. Overal zie je water naar beneden stromen. De kleine watervallen die we tot nu toe gewend zijn, zijn een stuk woester geworden. Door al die regen wordt het ook steeds groener. 

We stoppen even bij de Gates of Haast. Het gaat om een brug waar onderdoor het water naar beneden dendert. Door de vele regen is dat nu een forse stroom geworden.

Heel veel bruggen zijn maar één baan breed. Voorrang is wel aangegeven. Bij lange bruggen is dat wel spannend. Meestal gaat het goed. Soms is er halverwege een verbreding waar je elkaar kan passeren. Bij het begin van zo’n brug zie echter niet of er zo’n uitsparing is.

We hebben een onderkomen weten te bemachtigen in het Aspiring Court Motel Haast. Het is een volledig ingerichte ruimte met . . .  een eigen WC . . . een eigen douche . . . en een eigen keuken. Wat een luxe. Gisteren moesten we ons nog in regenkleding hijsen toen we 's nachts naar de gemeenschappelijke toiletruimte moesten. De sterrenhemel was prachtig. Kijk dat had ik anders weer gemist. . .

Eerst wat boodschappen doen in Haast Beach. De winkel ligt dicht bij het strand. Na het winkelen nog even naar het strand. Dat is nog geen 50 meter bij de auto vandaan. Het is droog dus dat moet lukken. De zee is woest. Prachtig. En of het nu spetters van het zoute zeewater zijn of het hemelse zoete water ik weet het niet, maar de alarmbel ging te laat af. We worden door de wind en de regen van achteren overvallen. Snel terug naar de auto. En binnen 25 meter had de achterkant van mijn broek een hele andere kleur dan de voorkant. Toen ik in de auto ging zitten herkende ik het gevoel dat ik ook had in het vliegtuig toen ik een glas water over mijn broek had gegoten.

Zaterdag 20 februari - van Haast naar Greymouth

De weg vanuit Haast loopt door een bosrijk gebied. Aan weerskanten van de hoge bomen en van boven tot beneden is het groen. We maken er al rijdend wel een paar foto’s van maar als zo vaak haalt dat ene plaatje het niet bij de beleving  die we hebben als we  door een muur van groen rijden.

 Heel vaak was zowel links als recht een muur van groen.

De zon schijnt op de weg. Daar komt zoveel damp vanaf dat het soms lijkt alsof je in de mist rijdt.

Op het Greymouth Top 10 Holiday Park hebben we een ruimte die de helft kleiner is dan in Haast. De TV van de buren is te horen. Geen volledig ingerichte keuken, maar twee elektrische kookplaatjes die moeizaam op gang komen. Maar we zitten nu op een toplocatie. . .

Wat niet op de foto staat van het Holiday Park is dat het aan de achterkant direct grenst aan een grote begraafplaats. Dat is wel lekker rustig, maar op 20 meter voor ons onderkomen staat een gebouw waarin de wc’s en douches zijn gevestigd. Daar staat ook een hoge kachelpijp op die rookt en de geur van verbrand hout verspreid. Het kost niet veel tijd om bij Bep de opmerkingen te ontlokken ”het lijkt hier wel een crematorium”. Ik denk dat het een goed totaal pakket is om op een toplocatie naast een tijdelijk onderkomen ook een permanent onderkomen aan te kunnen bieden.  

Aan de andere kant grenst het park direct aan het strand. Dat is helemaal Bep haar ding. De Zee. De (liefst woeste) golven in de branding. Ik ben meer van het type dat je het zand niet meer tussen je tenen uitkrijgt en als je eenmaal nat bent geweest duurt het jaren voordat al het zand van je lijf is. Als je daar wat eet is het een broodje zand.   

Maar als Bep vraagt of ik met haar in zee wil gaan dan is het zand zacht, het water heerlijk en de omgeving prachtig. Het is een strand zonder schelpen, maar met gladde kiezels in alle formaten. Door je blote voeten daarop te zetten krijg je een soort voet-reflex-massage. Die bestaat er uit dat zodra je je voet op de kiezels hebt gezet en je volle gewicht er op drukt, omdat je je andere voet optilt om vooruit te komen, schiet er een reflex tot bijna in je lies. In no time ontlast je daardoor die voet, waardoor de andere voet weer wordt belast met hetzelfde effect. Hierdoor ontstaat er een beetje vreemde huppelgang tot je een stukje bereikt met wat meer zand. Bep heeft haar reflexen beter onder controle die loopt gewoon met haar blote voeten over de kiezels heen.

We stonden net in het water toen Neptunus (of Poseidon als je daar een voorkeur voor hebt) - een golf in de branding net wat meer energie mee gaf dan waarop de tot kniehoogte afgeritste broek van Bep was berekend. Het blijft leuk om iemand een kansloze poging te zien doen om droog te blijven.