Zondag 21 en maandag 22 februari - De treinreis naar Arthur’s Pass

Het is fijn om te horen dat jullie het leuk vinden om onze reisverslagen te lezen. De complimentjes naar mij toe maken mij alleen een beetje verlegen omdat het reisverslag echt ons product is.

* * * * *

Zondag 21 februari - De treinreis van Greymouth naar Arthur’s Pass

We hebben een treinreis (the TranzAlpine) van Greymouth naar Arthur’s Pass geboekt. Dit ligt op het traject Christchurch-Greymouth. Volgens het reisschema vertrekt die trein om 8:15 uit Christchurch en is 12:45 in Greymouth. Om 13:45 vertrekt deze weer uit Greymouth richting Christchurch waar hij om 18:05 aankomt. Start je dus in Greymouth dan kan je nooit op dezelfde dag terug. We hebben een accommodatie in Arthur’s Pass geboekt en reizen de volgende dag weer met de trein terug naar Greymouth.

We hebben nog overwogen om de hele rit te doen, maar de trein vertrekt al vroeg uit Christchurch. Dat betekent als je de volgende dag weer terug wilt dat je alleen tijd hebt om te eten, slapen en weer te pakken voor de terugreis. We hebben het wel geprobeerd maar de trein zit maandag vol. Bovendien is het morgen de herdenking van de aardbeving van 5 jaar geleden. Alle accommodaties zitten vol. Nee we zijn dik tevreden met Arthur’s Pass. De trein komt daar vroeg in de middag aan. Dan kunnen we het stadje nog een beetje verkennen of een kleine wandeling maken. De trein vertrekt de volgende dag pas om 11 uur. We kunnen dan op ons gemak opstaan en ontbijten.

Het is diep grijs als we opstaan. Het miezert. De regenkleding gaat mee. Ook de dikke trui en de jas gaan mee. We nemen alleen een rugzak mee maar die zit vol met warme- en regenkleding. We zijn op alles voorbereid omdat we niet weten hoe koud of nat het bij Arthur’s Pass gaat worden.

Alle spullen moeten in de auto, omdat we vannacht niet op het park slapen maar in Arthur's Pass. De auto mogen we op het park laten staan en gaan met de taxi naar het station. We zijn ruim op tijd. Volgens de brochure zitten we met z’n vieren aan een tafel. Er zijn twee open wagons waar je foto’s kan maken zonder door het glas gehinderd te worden. We zitten in treinstel A. Het blijkt bij het binnenrijden van de trein dat dit treinstel het verst verwijderd is van de open wagon. We hebben geen idee of dat een voor- of een nadeel is. Eerst maar eens kijken op de heenweg hoe druk het is in de open wagons. Als dat nodig is kunnen we kijken of we bij terugreis invloed kunnen uitoefen op de plek waar we zitten.

Bep wil nog even een paar ansichtkaarten kopen. We hebben tijd genoeg  en er is een groot “Warehouse” tegenover het station. De kaarten hebben we. Nu nog de postzegels... Volgens een medewerker, die buiten aan een peuk staat te hijsen, verkopen ze in het Warehouse ook postzegels. Naar de informatiebalie . . . die stuurt ons naar de supplies . . . het gedeelte waar ze batterijen en andere elektrische artikelen verkopen. . . Postzegels . . . nee nooit van gehoord . . . probeer het eens bij de informatiebalie . . . Nee . . . die stuurt ons juist hiernaar toe . . . Het helpt om de beide partijen bij elkaar te brengen. . .  . de postzegels blijken tegenwoordig bij de kassa verkocht te worden . . . naar de kassa. . . Ja postzegels hebben we. Die verkopen we per velletje . . . Onverrichter zaken keren we terug. Bij het station maar eens vragen waar een postkantoor is. Oh postzegels ja hoor die verkopen we ook. Hoeveel moet u er hebben…

We zijn nu toe aan koffie, dan kan Bep de kaarten schijven (dat kan zij veel beter en sneller dan ik). De cappuccino is lekker en heet. Meestal is de koffie lauw warm. Als je aan je cafeïne shot toe bent kijk je niet zo nauw. Maar nu valt het op dat de koffie lekker en heet is en . . . zonder zoete cacao erop . . dat komt de smaak ook ten goede. Na wat zoeken en vragen vinden we ook nog een postkantoor waar we de brieven kunnen achterlaten in een postbus.

Het trekt helemaal open en het wordt zelfs warm. Stipt op tijd komt de trein binnen rijden. Ondertussen is er een meisje komen aanlopen met een viool. Ze begint te spelen. Het brengt sfeer op het perron. Het duurt dan nog een uur voor de trein weer vertrekt. Het rijtuig is van airco voorzien. Er ligt een koptelefoon in een plastic zakje op iedere stoel. Als je die inplugt krijg je onderweg allerlei informatie over de omgeving die je passeert.

We rijden door een bosrijk gebied dat wordt afgewisseld met grasland met schapen. We gaan eens kijken hoe het in de open wagon is. Hier beleef je de rit veel intenser dan achter het glas in het gekoelde treinstel. Nu hoor je de stoomfluit en het geluid van de locomotief. De stank en de stof krijg je er als bonus bij. Het landschap gaat als een natuurfilm langs je heen.

We horen dat er enige vertraging is maar die zal worden ingelopen. Als we door de 8,5 km lange tunnel gaan moeten we uit de open wagon. We lopen niet helemaal terug naar A en gaan op een onbezette plaats zitten. Dat zie je want daar ligt de koptelefoon nog in het plastic op de stoel. Als we stilstaan gaat de deur van de open wagon weer open en nemen we direct positie is. De trein zet zich weer in beweging en de natuurfilm gaat verder.

De drukte in de open wagon wisselt

Er was wel wat vertraging maar we rijden nu alweer een uur en op een reis van twee uur is een uur vertraging wel veel. Zeker als de trein voortdurend rijdt. Ik ga eens poolshoogte nemen. Aan een medewerker vraag ik hoe lang het nog duurt voor we in Arthur’s Pass zijn. . .  Arthur’s Pass herhaald ze verbaast. . .Nee we zijn nu op weg naar Christchurch. Ehhhh . . . dat betekent . . . ehhhh . . . dat we Arthur’s Pass al zijn gepasseerd? . .Met een verbaasde knik wordt dat bevestigd. Paaaaanieeeeeek . . . De volgende trein naar Arthur’s Pass gaat morgen . . . maar die was vol . . . aan onze slaapplaats in Arthur’s Pass hebben we niets meer. . .een slaapplaats in Christchurch hebben we niet – en Christchurch zit ook nog eens bomvol. . . Ik maak een snelle analyse en zie nul kansen en veel problemen. Paaaaanieeeeeek . . .

Wat nu? Joanne de manager van de trein komt erbij. Een laconieke, aardige en kordate tante. Glimlachend constateert ze dat er wat problemen zijn op te lossen. De overnachting die we in Arthur’s Pass hadden geboekt gaan we missen. In Christchurch moeten we nu iets vinden op een moment dat daar een grote herdenking plaatsvindt dat het vijf jaar geleden is dat de grote aardbeving plaats heeft gevonden. Christchurch zit best vol. Ja zover was ik ook al. Maar nu. . .Met Joanne loop ik mee naar de restauratiewagen. Daar is een soort van kantoortje. Onderweg daar naar toe komen we ook langs Bep. Zij reageert heel anders op dit soort situaties. Zij is op de hartbewaking gewend aan paniek en dan gaat het om leven en dood. En daar is hier geen sprake van heeft zij al geconstateerd. Nou en ik weet zeker dat ik al minstens drie keer ben dood gegaan!!!

Even later komt Joanne terug. Met een goede en minder goede mededeling. Ze heeft een overnachting gereserveerd in Foley Towers. Hartstikke aardig en attent van haar dat ze dit zo snel voor ons heeft geregeld. We gaan daar dan ook direct mee akkoord en handelen dat verder met de creditcard af. De terugreis voor morgen is echter "fully booked". Met andere woorden. . . stampvol.

Morgen zit Joanne ook op deze trein. Dan kijken we verder. Dat is al afspraak. Niet hoe laat en waar we elkaar gaan ontmoeten. Nee hoor. Dit is het.

De slaapplek zou volgens Joanne dicht bij het station moeten liggen. Ja op loopafstand. Een taxi is misschien wel handig. Even Googlen. Een uur lopen . .  dat is toch iets anders dan ik mij bij loopafstand had voorgesteld. Dat wordt dus met de taxi.

Bij het boeken kreeg ik de indruk dat we voor zeven uur bij Foley Towers ingecheckt moesten hebben. Om half zeven moeten we nog 20 km met de trein. Dat gaat dus niet lukken. Ik heb wel het adres gekregen maar geen telefoonnummer. Weer even het internet op. Gelukkig heb ik bereik. We vinden het snel en er staat een telefoonnummer. Geen pen. Bep is bezig met het nummer uit haar hoofd te leren. Er staat nog iemand in de open wagon. Even vragen of hij een pen heeft. En ja hoor. Van diep onderuit  zijn tas komt er een pen te voorschijn. . . schrijft niet . . .leeg. . .  Mobiel van Bep opgestart.  Nummer in memopad gezet. En bellen met mijn telefoon omdat daar de lokale simkaart in zit. . . Oh nee geen probleem inchecken kan tot negen uur. Dat geeft weer wat ruimte.

Als we uitstappen lopen we direct al zoekend naar de taxi’s. Die zijn er niet. Het aantal mensen dat een taxi wil groeit. Ik zie Bep bij een taxi staan die net is aangekomen. We kunnen er in. Er komt een man boos in de richting van de taxi lopen die stond te wachten bij de ‘Drop en pick up’ plaats. Wij stonden bij de standplaats voor de taxi’s (die er niet waren) dus die heeft geen recht van spreken. Ook de taxichauffeur poeiert hem af en hij blijft beteuterd staan. Er hangt nu wel weer een nieuwe aan het raampje van de taxichauffeur. Of hij ook naar het Novotel gaat. Dat ligt op de weg waar wij naar toe gaan. Of dat voor ons een probleem is. Nee hoor we zijn allang blij dat we zo snel een taxi hebben. Hij zal het goed maken in de prijs. De andere man betaalt 70% en wij 90%. Ik zie wel dat dit een win-win situaties is voor alle partijen, maar ik zie ook dat de winst niet helemaal gelijkelijk is verdeeld over de partijen. Er zijn argumenten genoeg om een stevige discussie aan te gaan om een paar dollar uit te sparen. Dat die winst vervolgens in de fooi toch weer die kant op stroomt doet natuurlijk niet ter zake. Het gaat om het principe. Maar we hebben op dit moment ook nog een aantal problemen op te lossen. Principes zijn goed maar daar moet je wel de tijd voor hebben. Nu dus even niet.

We worden vriendelijk ontvangen in Foley Towers. Boven verwachting hebben we een kamer met eigen wc en douche. Nu eerst wat eten en wat eten halen voor morgen. We moeten vroeg op want het inchecken is om 7:45. Wat Joanne morgen voor ons in petto heeft is nog even een verrassing.

Waar kunnen we wat eten. . .Jullie zijn nu hier . . er wordt op een kaartje een cirkel gezet . . . en hier zijn de winkels . . . ongeveer 30 minuten lopen. Met dit kaartje in de hand loodst Bep ons door de stad. Ik zou bij het verlaten van Foley Towers al de verkeerde kant zijn opgelopen. 

Maandag 22 februari

Zes uur op. Aankleden. Taxi bellen. Die komt redelijk snel en die brengt ons naar het busstation. Dat had hij verkeerd begrepen. Om 7 uur zijn we  op het station. We zijn de eersten. Koffiedrinken zit er niet in. Een restauratie is er niet. Ook niet in de directe omgeving. Kwart over zeven zien we Joanne. Ze gaat naar de incheckbalie en uiteindelijk weet ze het meisje achter de balie zover te krijgen dat ze wat voor ons gaat regelen. Het probleem is dat ze voor ons al verschillende mensen heeft moeten afwijzen. Kennelijk heeft Joanne haar weten te overtuigen dat het bij ons toch anders ligt.

We moeten wel een kaartje tot Arthur’s Pass kopen en kunnen tot Arthur’s Pass in de restauratiewagen zitten omdat verder alles vol is. Dat is niet zo erg want we zijn aan koffie toe. En als de koffie op is gaan we toch naar de open wagon. Vanaf Arthur’s Pass hebben we gewoon weer onze eigen plaats.

Zodra de trein zich in beweging zet en wij aan onze koffie nippen beseffen we dat het allemaal met een sisser is afgelopen door het kordate optreden van Joanne.

Na drie uur stoppen we bij Arthur’s Pass. Het hele station komt mij niet bekend voor. Bep wil hier uitstappen om een foto te maken. No Way! Ik stap niet uit! Zal je net zien staan wij een foto te maken vertrekt de trein weer. Dat is het noodlot tarten. Al mijn spieren hebben zich als staalkabels aan de trein vastgehecht. En dan . . . Joh kom op, dat is toch leuk . .  verworden de staalkabels tot puddingbroodjes. Even later staan we onder het bord “Arthur’s Pass” en laten we iemand een foto van ons maken.

Om kwart voor één rijden we Greymouth binnen. Met de taxi naar het vakantiepark. Daar worden we bij het inchecken herkend . .. en hoe was de treinreis . . . Geweldig . . En we lopen “coooooool” met de sleutel naar ons nieuwe verblijf.

Achteraf realiseren we ons dat het deel van Arthur’s Pass naar Christchurch mooier is dan tussen Greymouth en Arthur’s Pass. Dat is dan het cadeautje voor de doorstane ellende. En als kers op de taart: . . .onze relatie is nog steeds stress bestendig!. . .