Woensdag 10 - donderdag 11 februari - de Catlins (Chaslands)

Woensdag 10 februari

Vandaag gaan we proberen de Catlins te bereiken. Er staan twee stops gepland: de Tunnel Beach dat is even even buiten Dunedin en Nugget Point dat ligt een stuk verder, maar beiden liggen aan de Pacific Ocean. Eerst maar naar Tunnel Beach. Vanaf de parkeerplaats is het dalen . . dalen . . en dalen. Dat betekent straks stijgen . . stijgen .. en stijgen. Hopelijk is het dan niet te warm geworden. Als we halverwege de daling zijn dan zien we de rots met de tunnel al liggen. Golven spatten tegen de rotsen uiteen. Op de rots heb je een prachtig uitzicht op de rotsachtige kust.

Volgens Bep gaat het niet om die rots maar om de trap die door de rots loopt en naar het strand toe leidt. Tunnel (=tunnel) ... beach (= strand). Ik ben overtuigd. Nog even een foto van de tunnel toevoegen. Toch vind ik die rots mooier.

We vervolgen onze weg via de SH1 naar Balclutha. Daar gaan we op de SH92 over. Op de kaart staat dat verderop 300 jaar oude bomen zijn. Nou dat wil ik zien. Helaas geen bord met een aanduiding daarvan. Dus missen we die. Het landschap is hier glooiend. Je ziet hier steeds meer schapen. De kuddes worden groter en zo ook het land waarop die beesten kunnen grazen.

De afslag naar Nugget Point missen we niet. En dan is het nog 9 km over gravel naar de vuurtoren. Het is een goed begaanbare weg, maar het rijden op gravel is risicovoller. Onderweg stoppen we nog een keer om naar de Yellow Eyed Pinguïns te kijken. Aan het informatiebord is af te lezen dat we er op het verkeerde tijdstip en in de verkeerde maand zijn. We zien geen pinguïns, maar wel veel robben. Lekker lui op de rotsen. En zo te zien doen ze zich te goed aan het zeebanket en liggen ze uit te buiken op de rotsen.

De auto zetten we op de parkeerplaats en we lopen (hoe kan het anders . . . ) omhoog. De kuitspieren worden goed getraind. Bij de vuurtoren is het uitzicht mooi. Er staat een frisse bries vanuit zee. Uit de wind is het erg warm en omdat je daar rondloopt is het keer op keer: jas uit ... jas aan.

Zo nu op weg naar de slaapplek. Dat is het Catlin Kiwi Holiday Park. Het ligt dicht langs de SH92 tussen Owaka en Tokanui in ter hoogte van de Cathedral Caves bij de afslag naar de Mclean Falls. Dat is zelfs voor ons niet te missen. We krijgen nummer 307. Eigen WC en douche maar met gemeenschappelijke keuken.

Nog even navragen bij de receptie wat het beste tijdstip is voor een bezoek aan de Cathedral Caves : 10.30. Mmmmmm. . . kunnen we lekker uitslapen.

Donderdag 11 februari - de Cathedral Caves

We hebben lekker ontbeten en besluiten de 600 m naar de Cathedral Caves te lopen. En daar is het bord al rechtsaf naar de Cathedral Caves. Uhhhh. . . en dan nog 2 km naar de parkeerplaats. We laten ons niet uit het veld slaan. Omhoog dan maar. We zijn blij wanneer we de parkeerplaats zien. De caves zijn open van 10:30 – 13:30 en 11:20 is het laag water. We zijn er op het juiste moment.

Nadat we het intreegeld hebben betaald horen we dat we op het strand nog zo’n 500 m moeten lopen. Wat de vriendelijke dame niet zegt is dat het minimaal ook nog eens 500 m naar het strand is. Het kleine stukje is een flinke wandeling aan het worden. We lopen door een schitterend bospad naar de zee. Een beetje regenwoud idee. Veel grote en verschillende varens. Beetje donker. Dat maakt weer een hoop goed.

Als we de 500 meter op het strand hebben gelopen zie ik dat we de voeten niet droog gaan houden. Van twee mensen hoor ik dat de meeste caves om de rotspunt liggen. Die rotspunt zie ik liggen en ik zie ook dat daar ook golven tegenaan slaan. Bij de rotspunt is het even goed opletten op de beweging van de golven. Bij een goede timing worden alleen je enkels nat anders sta je tot aan je dijbenen in het bruisende water van de branding. Schoenen uit en aan de rugzak hangen. Broek hoog afritsen. Ik adviseer Bep hetzelfde te doen. We lopen naar de rots. Even wachten. Kijken. Ik denk dat ik het door heb. Nu. . gaan . . . net iets te vroeg . . tot aan mijn knieën nat. (eigenlijk was ik op tijd maar er kwam nog een verassende naroller aan). Bep is iets later, maar ook kleiner . . . ook tot haar knieën nat.

Omdat ze het verhaal niet kende was het voor haar wel iets verrassender. Op de terugweg gaat het beter. Het gaat niet bij iedereen goed. En het koude water tot aan het kruis doet menigeen toch naar adem happen. Wel leuk om dat te zien.

  ​

De caves zijn heel groot en sommige ook heel diep. En als ik daar naar binnen ga sta ik soms tot mijn knieën in het water. Geen lamp bij me dus geen idee wat er nog te verwachten is. Dan maar naar de volgende. Het wit van de golven en de grijze lucht is een prachtig contrast. Ik heb geen idee hoe de foto’s uitpakken, maar dit is weer zo’n geweldige ervaring. 

Op het middagprogramma staan de McLean Falls. De grootste waterval in de Catlins. Het is duidelijk dat we met minder geen genoegen nemen. Vanaf onze slaapplek is het drie km lopen. We brengen de mogelijkheden in stemming . . . Auto . . . Auto . . .Unaniem . . de auto (voor 3 luizige kilometers). Onderweg zien we nog wel twee stoere wandelaars. Die denken waarschijnlijk ook dat ze er dan zijn als ze de parkeerplaats bereiken. Verrassing. . . dan nog 40 minuten lopen over een prachtig aangelegd bospad met trappen .. veel trappen..omhoog.

Het is een soortgelijk bos als bij de Cathedral Caves. Een beetje donker, wild, veel soorten varens, ruikt een beetje muffig, prachtig met al die diep groene kleuren. Het is allemaal zo mooi. Dat loopt dan snel aan. Voor we het weten zijn we er al. Als we teruglopen zit het gedonder van de waterval nog in onze oren.

We hebben vandaag wel geluk gehad met het weer. Er was regen voorspeld. Dat komt wel als wij met een heerlijk glaasje witte wijn tijdens het eten nog zitten na te genieten van deze dag.