Maandag 18 januari - Echo Point

L.S. Deze tekst bevat grof taalgebruik en kan als aanstootgevend worden ervaren ;)

Gisteren hele dag zitten te klojen om de simkaart van de telefoon werkend te krijgen. Zooooo frusterend. We hebben besloten om dinsdag naar de dichtstbijzijnde Telstra winkel rijden. Die ligt in Burnie. We willen toch naar het noorden dan kan dat extra stukje er nog wel bij. Wel een Echidna gezien.

Vandaag laten we ons naar Echo Point varen en vandaar wandelen we terug naar de camping. Dat zou een wandeling moeten zijn van ongeveer drie uur.

Om 7 uur zijn we opgestaan. Wel de wekker gezet want anders worden we niet op tijd wakker. Om half negen verzamelen. Om negen uur vertrekken. Eerst ontbijten en lunch klaarmaken. Als ontbijt nuttigen we een bak met muesli met Griekse yoghurt, melk, appel, nectarines en blauwe besjes.

Bij het vertrekpunt registreren we ons. Na de wandeling moeten we niet vergeten om ons uit te checken. Dat registreren en uitchecken is niet verplicht maar wordt zeer aangeraden zeker bij de wat langere wandelingen. Rangers controleren dat als het goed is iedere dag. Op de camping zal het wel een taak van een van de medewerkers zijn.

Bij het rotsstrandje bij de aanlegsteiger van de boot zie je veel gestapelde steen sculpturen.

De mijne zet ik er ook bij.

In de boot mogen 23 personen volgens het bordje op de boot. Hij zit nu behoorlijk vol.

We vertrekken exact om negen uur en 30 minuten later zijn we op de kleine aanlegsteiger bij Echo Point.

Het is mooi weer. Zon schijnt. Hier en daar een wolkje.

Het bospad kronkelt langs het Lake St Clair. Het is een mooie wandeling. Het bospad gaat op en neer en kronkelt om de bomen heen en het gaat op en neer, onder omgevallen bomen door, over grote stronkpartijen. Je moet goed kijken waar je je voeten neerzet en dan ..f@#*ck.. f@#*ck.. f@#*k.. (auuuuuu).. stoot je je kop tegen een overhangende tak. Het is mij maar 4 keer overkomen, maar niet alleen tegen laaghangende takken ook tegen omgevallen boomstammen. Een ezel...en een steen….Hoe zat dat ook al weer???...

Op het traject heb je ook stukken waar je bijna uitsluitend over stronken loopt. Als je niet goed kijkt waar je je voet plaatst..en dat doe je niet als je naar overhangende takken en boomstammen aan het loeren bent… dan blijft je voet haken en is je neus verrassend snel bij de grond. De variant hierop is het deel van het pad dat door bijna manshoge varens is overwoekerd. Je kan dan niet zien waar je voeten neerzet. De naïviteit waarmee je dat deel ingaat is snel weg als je tegen een kei aan schopt of in een kuil stapt.

Bep maakt nog een foto van een grote zwam. De modderige stukken kunnen ons nu niet meer verrassen. Het wandelplezier wordt tot ongekende hoogte opgestuwd als we merken dat bij een moment van rust om wat water te drinken diverse luchtmobile brigades opstijgen om ons in golven van tientallen vliegen, wespen en ander geluidmakend tuig ons eraan helpen herinneren dat we één zijn met de natuur. We bezwijken en in de vier en halve uur durende wandeltocht hebben we maar 1 keer 10 minuten dicht bij het water kunnen rusten. Maar wat blijft is de herinnering aan een geweldige tocht.